آرادی در سرزمین عجایب

دیروز صبح به همراه خاله سعیده و عمو یوسف آرادی رو بردیم سرزمین عجایب. تو کل مسیر که به من چسبیده بود و دستم رو ول نمیکرد و میگفت مامان تو هم بامن بیایا و هر چقدر من تکرار میکردم باشه آرادی بازم اصرار میکرد نمیدونم چه ترسیه که تو وجودش نشسته. وقتی هم وارد قسمت بازی ها شدیم انگار ترس چند برابر شد و از اون طرف هم یکی از اون عروسکای گنده رو دید و دیگه حسابی ترسیده بود و وقتی بقلش کردم از شدت ترس داشت میلرزید. هر چقدر هم که میگفتم مامان میخوای بریم خونه میگفت نه میخوام بازی کنم. اینقدر دور زدیم تا به یه قطار بازی رسیدیم و انگاری داشت راضی میشد که سوار بشه و گفت مامان پس تو هم بیا باشه. تا اینکه با یه آقا پسری دوست شد و هر دوتا باهم رفتن سوار شدن و بالاخره یخش باز شد و راه افتاد به سمت بازی ها. بعد از اون هم سوار بالن پرنده و یه چند تا بازی دیگه شد واینقدر که وقتی میخواستیم بیایم خونه راضی نمیشد و میگفت میخوام بازی کنم. تقریبا ساعت سه بود که رفتیم ناهار بخوریم و تو اون مدتی که مشغول بازی بود به هیچ وجه گرسنه نشده بود  و همین که اومدیم بیرون حس گرسنگی غالب شد و شروع کرد: من داره گشنم میشه مامان من گشنمه آخه چیکار کنم. تا بنده خدا مسئول رستوران براش سیب زمینی آورد آراد هم مشغول شد تا بقیه غذاها رسید. تو مسیر بازگشت به خونه هم از شدت خستگی خوابش برد و وقتی رسیدیم و لباساش رو درآوردیم بیدار نشد که نشد و تا خود ساعت پنج و نیم خوابید و بعد از اون هم بیدار و سرحال و شروع کرد به بازی کردن تا خود یازده شب بیدار بود و تازه وقتی میخواست بخوابه میگفت : من الان خوابم نمیاد میخوام بیدار باشم.

آراد وایکینگ مامان

اینجا با یه دختر و پسر دوست شده بود و راضی نمیشد بیاد پایین

عاشق نگاه کردنشم